Souvenir #11: Lokale pesos

Van onze reis naar Cuba in 2011 hebben we veel mooie herinneringen en souvenirs. Een van de spannendste gebeurtenissen maakten we mee op de laatste dag van onze vakantie op de dag van vertrek. We reden van zuid naar noord in een huurauto. Aan het eind van de vakantie moesten we deze inleveren bij het verhuurbedrijf vlakbij het vliegveld.

Na het inleveren wilde we vast inchecken en de koffers achterlaten, zodat we nog even wat rond konden kijken in de buurt. Dit was helaas nog niet mogelijk. Dus we vertrokken met ons hele hebben en houwen in een taxi naar het strand. In de hoop daar nog even in de zon te kunnen zitten, wat te eten en te drinken.

Gespannen sfeer
Daar aangekomen, was het heel erg verlaten en alle restaurants leken gesloten. Er waren geen toeristen, alleen maar Cubanen. De taxichauffeur zou ons over twee uur op zou komen halen. Hij zei dat we hier wel wat konden eten. In het aftandse tentje zaten drie Cubanen en een hele grote neger. Hierdoor voelden we ons toch enigszins bedreigd. Zij met z’n vieren en wij maar met z’n tweeën en al onze spullen mee. Als ze zouden willen, konden ze ons zo beroven en een flinke buit binnenhalen.

De neger kwam al op ons aflopen en vroeg of we wat wilde drinken en eten. Nou ja, eigenlijk wel. We hadden behoorlijke trek zo rond de lunch. Hij vertelde dat we konden kiezen uit kip of vis. Ehm.. Doe maar kip! Hij zei dat het met drie kwartier klaar zou zijn en vertrok. Ondertussen kwam een verkoper ons lastig vallen met werkelijk de mooiste schelpen die ik ooit heb gezien. Van die grote met de meest prachtige kleuren! ‘Ja, die kun je wel meenemen naar huis hoor!’, zei ie. ‘Gewoon in een handdoek wikkelen en dat zien ze echt niet op de scan bij de douane’. Na hem heel duidelijk te hebben gemaakt dat we geen schelpen in mogen voeren, droop hij af.

Rijst met bonen en kip
Het gesprek met de Cubanen verliep erg stroef. Zij spraken bijna geen Engels en wij slechts gebrekkig Spaans. Toch wel erg lastig die taalbarrière. Na vijftig minuten kwam de neger terug met eten. Waarschijnlijk maakte hij het bij zijn vrouw of moeder thuis. Het welbekende menu: kip, rijst, bonen, rijst met bonen en kip! Ondanks dat smaakte het erg goed samen met de cola die we kregen. De donkere Cubaan sprak zelf wel Engels en we knoopten een gesprek met hem aan. Hij fungeerde als tolk en op die manier was iedereen betrokken bij het gesprek. Ze wilden graag weten waar we vandaan kwamen. ‘Oh Holland, jullie wonnen van Cuba vorige week! ‘Daarmee verdienden we direct respect van die mannen. ‘En is het koud daar? En hoe voelt sneeuw?’ De neger wilde heel graag eens sneeuw voelen! Dat kent ie helemaal niet, wonend rond de evenaar.

Geld uitdelen
De rum kwam op tafel en het werd zowaar gezellig. Hij vertelde dat Cubanen eerst wat rum op de grond gieten. Dit is een cadeau aan God zodat hij ook voor de bevolking zorgt. Daarna trok hij zijn portemonnee en kreeg ik een briefje van drie pesos met Ché Guevara erop. ‘So you wil remember me!’ Dat ie dat al voor elkaar had gekregen, wist hij zelf niet. Één van de anderen gaf Martin een munt van 3 pesos als aandenken aan Cuba. Het is lokaal geld, dus 24 keer minder waard dan het toeristengeld waar wij net ons eten mee betaalden, maar toch wilden we ze graag wat teruggeven.

lokale pesos Souvenir #11: Lokale pesos

Het vertrouwen was er wel en we durfden onze koffer open te maken. Martin haalde er deodorant, shampoo en tandpasta uit. Verzorgingsproducten zijn in Cuba ontzettend duur. De neger vroeg aarzelend of hij de deo mocht hebben en of dat dan voor onder zijn armen was. Ik knikte en hij spoot heel voorzichtig wat deo onder elke arm. Vervolgens rook hij eraan. Je zag hem helemaal glunderen. De anderen kregen de shampoo en tandpasta. Ook zij waren erg dankbaar. Ondertussen arriveerde de taxi en konden we beginnen aan onze terugreis naar huis. Cuba zullen we nooit vergeten!

Geef een reactie